Notariusz obowiązany jest czuwać nad należytym zabezpieczeniem praw i słusznych interesów stron czynności notarialnych oraz aby sporządzane dokumenty miały charakter zrozumiały i przejrzysty. Tym samym ustawa z dnia 14 lutego 1991 roku Prawo o notariacie w artykule 87 ustanowiła regulacje pomocnicze dla osób, które nie są w stanie w standardowy sposób uczestniczyć w dokonywaniu czynności notarialnych. Celem jest zapewnienie, że treść tych czynności będzie jasna i zrozumiała dla wszystkich osób w nich uczestniczących, jak i dla samego notariusza.
Wspomniany przepis wskazuje, jakie postępowanie notariusz powinien wdrożyć, gdy osoba biorąca udział w czynnościach:
- – nie zna języka polskiego — niezbędna jest obecność tłumacza przysięgłego języka, którym osoba nieznająca języka polskiego biegle włada,
- – jest głucha lub głuchoniema — notariusz jest obowiązany przekonać się, że treść czynności jest jej dokładnie znana i zrozumiała. W tym celu notariusz może przywołać do czynności biegłego — tłumacza języka migowego. Na życzenie osoby głuchej lub głuchoniemej notariusz powinien przywołać do czynności wskazaną przez nią osobę zaufaną,
- – jest niewidoma bądź niema — notariusz na życzenie takiej osoby powinien przywołać do czynności wskazaną przez nią zaufaną osobę,
- – nie umie lub nie może pisać — powinna na dokumencie złożyć tuszowy odcisk palca, obok którego inna osoba wpisze imię i nazwisko osoby nieumiejącej lub niemogącej pisać, umieszczając swój podpis,
- – może złożyć podpis jedynie w alfabecie nieznanym notariuszowi — notariusz ma obowiązek stwierdzić, że jest to podpis tej osoby. Może skorzystać w tym zakresie z pomocy tłumacza przysięgłego.
